Bedankt iedereen!

Lieve vrienden, familie en iedereen die betrokken is geweest bij ons project,

De afgelopen maanden hebben we heel wat werk verzet in twee verschillende ziekenhuizen. Zo hebben we op medisch gebied met name de lokale fysiotherapeuten ondersteund door het aanleren van nieuwe technieken en theorieën. Verder hebben we verschillende video’s gemaakt, waaronder de instructievideo voor de workshop en de voorlichtingsvideo voor speciaal onderwijs in de provincie Phu Yen. (Deze komen beide binnenkort online)

Ondanks dat niet alles is verlopen zoals gepland, hebben we ontzettend genoten en er zelf ook veel van geleerd. Zonder alle steun van familie en vrienden en natuurlijk alle sponsoren hadden we niet zoveel kunnen bereiken. Hiervoor willen we iedereen nogmaals enorm bedanken!

Groetjes Sander en Iris

Schermafbeelding 2015-07-16 om 11.59.25

De laatste week in Danang

Zoals we een paar dagen geleden in onze blog aangaven is het maken van een documentaire in Vietnam nog niet zo gemakkelijk. Na een gesprek met de directeur bleek er ineens toestemming nodig te zijn vanuit de overheid. Het gaat voorlopig nog wel even duren voor we daar een uitslag over hebben. Ook krijgen we geen duidelijkheid vanuit het ziekenhuis over allerlei zaken die geregeld moeten worden. Zoals een eventueel plan voor een bezoek aan de community’s of over de stand van zaken wat betreft al het papierwerk.
Verder begint de tijd inmiddels ook wel redelijk te dringen, waar we 6 maanden gepland hadden voor een documentaire, zijn er nu nog maar een paar weken over..

Na lang twijfelen hebben we toch besloten om niet meer aan de documentaire te beginnen en dus te stoppen in het ziekenhuis nadat de instructievideo af is. Dit zal aan het eind van deze week zijn.
Ondanks dat we behoorlijk balen dat de documentaire niet door gaat, kijken we wel positief terug op de afgelopen maanden. In het eerste ziekenhuis hebben we veel kunnen betekenen voor neurologische patiënten. In Danang, het 2e ziekenhuis, hebben we vooral mensen met een amputatie geholpen. Iris door het geven van behandelingen aan de patiënten en door tips te geven aan de collega’s. Sander is momenteel de instructievideo aan het afronden, die ze kunnen gebruiken bij de opleiding tot orthopedisch instrumentmaker.

Omdat we een paar weken eerder stoppen, blijft er nog wat budget over. We hebben altijd erg fijn contact gehad met Stichting De Benen Nemen, naast de projecten in Vietnam steunen ze ook projecten in o.a. Kenia, Indonesië en Kameroen. Samen met hen gaan we kijken welk project dit momenteel het beste kan gebruiken.

Het Danang Hospital

foto

Inmiddels zijn we alweer gewend aan onze nieuwe woonplaats. Het leven is hier heel anders, momenteel wonen we in een grote stad met alle voorzieningen om de hoek. We hoeven nu dus niet meer om 6 uur uit ons bed, zodat we nog voor het werk langs de markt kunnen. Dit is iets wat we zeker niet missen;)
Wel missen we soms het rustige leven in het andere dorp. Hier rijden enorm veel scooters en het is de hele dag door druk. Weer eens een ander geluid dan de karaoke songs die we soms dagen aan hoorden in Tuy Hoa…

De werkstructuur op het ziekenhuis is redelijk gelijk gebleven. Men werkt volgens dezelfde tijden, alleen op dit ziekenhuis komen veel meer patiënten en werkt men ook echt tot 5 uur door. Op het vorige ziekenhuis was iedereen vaak al rond 4 uur klaar. In dit ziekenhuis hebben ze 5 verschillende afdelingen voor fysiotherapie; kinderafdeling, acupunctuur, rugklachten en 2 verdiepingen waarbij ze zowel neurologische als orthopedische patiënten behandelen. Op de 1e verdieping komen de mensen die meer hulpbehoevend zijn, op de 4e verdieping trainen de mensen vooral zelfstandig of de familie kan de therapie geven.

Iris is met name werkzaam op de 1e en 4e verdieping en dan vooral met orthopedische patiënten. Het is leuk om eindelijk aan de slag te gaan met patiënten met een amputatie, verder komen er patiënten met een nieuwe knie/heup en zijn er heel veel jonge patiënten met voorste kruisband reconstructies of botbreuken door een scooterongeluk.

Ook kijk ik af en toe mee bij de orthopedische werkplaats. Wanneer een patiënt voor het eerst zijn prothese test, dan gebeurt dit in de werkplaats. Hier oefenen ze dan een aantal dagen en daarna gaan ze naar 4e verdieping (fysiotherapie). Dit is het geval als ze voor het eerst een prothese krijgen, wanneer iemand eerder al een prothese heeft gehad, dan lopen ze er vaak zo mee weg. (wel moet er vaak weer even worden gewerkt aan een beter looppatroon)

DSC07247

DSC07217

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De eerste week dat we hier waren zijn we vooral bezig geweest om alles te regelen voor de documentaire. Zo waren we bijvoorbeeld opzoek naar een lijst met patiënten die een amputatie hebben ten gevolge van een ongeluk met een bom/landmijn. We werden van de een naar de ander gestuurd en weer terug. Uiteindelijk hebben we een gesprek met de directeur gehad, met hem hadden we ons plan eerder al besproken en op papier aan hem voorgelegd. Helaas had hij het verkeerd begrepen en dacht hij dat we alleen wat foto’s wilden maken en hier een tekst bij wilden schrijven. Na alles nogmaals uit gelegd te hebben en aangegeven wat we nodig hebben blijkt dit toch nog lastig te worden. Nu moet er namelijk ineens toestemming worden gevraagd aan de overheid om te mogen filmen in de community. De patiënten die wij zoeken, mensen die een ongeluk hebben gehad met een bom of landmijn, wonen vaak in kleine dorpen hier ver vandaan. En mocht de toestemming er komen, dan kunnen we waarschijnlijk pas eind Juli voor het eerst naar de dorpen. Dit zou betekenen dat we nog maar 1 maand over hebben om een hele documentaire te maken.

Na het gesprek waren we toch wel teleurgesteld omdat er weer niet goed naar ons plan is gekeken. Soms vraag je je dan af waarom je het überhaupt allemaal op papier voor iemand zet..

Tot de tijd dat er meer duidelijkheid komt vanuit de overheid zijn we gaan kijken hoe (met name Sander) zich nog nuttig kan maken. In de orthopedische werkplaats leiden ze momenteel mensen uit Laos op. Om deze, 2 maanden durende, opleiding te ondersteunen zijn we begonnen met het maken van een instructievideo. Hierin worden alle stappen van begin tot eind uitgelegd. Afgelopen week heeft Sander bijna al het filmwerk gedaan en volgende week hopen we de video af te ronden.

Iris heeft ook een aantal dagen meegekeken tijdens het filmen van het hele proces. Erg interessant om te zien hoe ze alles maken. Ook verbaasd het ons hoe secuur ze te werk gaan, alles wordt na elke stap opnieuw gemeten en zodra er verschillen in zitten wordt dit net zolang aangepast tot het goed is.

DSC07138

DSC07182

DSC07187

Ook komt halverwege het proces de patiënt langs om alvast de voorlopige prothese te passen. Op woensdag is er altijd een multidisciplinair overleg (revalidatiearts, fysiotherapeut en orthopedisch instrumentmaker komen dan samen). Alle patiënten worden dan geavaleerd. In totaal wordt een prothese in ongeveer 5 dagen gemaakt, de patiënten kunnen of terug naar huis of verblijven tijdelijk in het ziekenhuis indien ze van ver moeten komen.

 

Een nieuw project, een nieuwe woonplaats

2015-05-16 07.44.57

Na een lange tijd radiostilte willen we jullie weer graag op de hoogte stellen van de afgelopen tijd. Zoals de titel al aangeeft hebben we besloten om te verhuizen naar een andere stad met een ander ziekenhuis.

De afgelopen 3 maanden zijn we werkzaam geweest in het revalidatieziekenhuis in Tuy Hoa. In dit ziekenhuis komen met name patiënten met een hersenbloeding of dwarslaesie. Op dit gebied heeft Iris de lokale fysiotherapeuten goed kunnen ondersteunen. Zo gebruiken ze nu nieuwe/andere technieken en wordt er veel functioneler behandelt. Wat wil/moet iemand bijvoorbeeld weer kunnen wanneer hij terug thuis gaat wonen? Ook merk je dat patiënten meer betrokken worden bij hun revalidatieproces. Als we kijken hoe de therapeuten nu behandelen in vergelijking met 3 maanden terug, zie je een grote vooruitgang. Gelukkig blijft elke therapeut wel nog steeds op zijn eigen manier behandelen.

Samen met het ziekenhuis hebben we ook een nieuw project opgezet waarbij oud-patiënten met een amputatie opnieuw gecheckt worden. Het blijkt dat de meeste (gelukkig) goed overweg kunnen met de prothese, zij hebben dus geen fysiotherapeutische hulp nodig. Anderen hebben we terug verwezen naar de orthopedisch instrumentmaker om een nieuwe prothese aan te meten. Ook komen er door het televisie item over ons meer mensen naar het ziekenhuis die na hun amputatie nog nooit een prothese hebben gehad. Dit is natuurlijk fantastisch en fijn dat er hierdoor meer mensen geholpen worden!

Enerzijds zijn we trots op wat we hebben bereikt, anderzijds hebben we voor ons gevoel nog te weinig kunnen doen waarvoor we naar Vietnam zijn gegaan: iets betekenen voor mensen met een amputatie

Voor ons nieuwe project zijn we enkele weken geleden in contact gekomen met een andere organisatie, VNAH – Vietnam Assistance for the Handicapped. Deze Amerikaanse organisatie ondersteunt ziekenhuizen in zuidoost-Azië op het gebied van revalidatie en educatie. Na telefonisch contact met de directeur hebben we een van hun projecten bezocht in Da Nang dat zo’n 350 km noordelijker ligt dan Tuy Hoa. Tijdens ons bezoek waren ze zo enthousiast dat gelijk alle patiënten met een amputatie opgetrommeld werden en Iris binnen 5 minuten al aan het werk was. Doordat dit een groter ziekenhuis is en in deze regio destijds meer oorlog is gevoerd, zal er voor Sander ook meer mogelijk zijn om een goede documentaire te maken. We hopen daarom op dit nieuwe project meer te kunnen doen waarvoor we naar Vietnam gekomen zijn, mensen met een amputatie helpen en hun verhaal vertellen.

We hebben een ontzettend fijne tijd gehad met alle lieve collega’s hier in Tuy Hoa en vinden het erg jammer dat we nu moeten vertrekken. Zo komt er een eind aan het ene project, maar pakken we na een treinrit van zo’n 8 uur vol energie een nieuwe uitdaging op.

11220913_1597977430452132_3762836574324400828_n

Aside

Outpatients en een speciale school

2015-05-14 07.57.20

Vorige week zijn we voor het eerst naar de out patients geweest. Gelukkig hadden we Dung mee gevraagd zodat we een tolk hadden die ons hielp met vragen stellen en de verhalen vertalen. We hadden zelfs de nationale tv bij ons, VTV, die een item over ons hebben gemaakt. Wel gek om een keer aan de andere kant van de lens te staan. Ze hebben ook nog een kort interview met Iris gedaan over de fysiotherapie. Hier kun je het item bekijken:

Voordat we de dorpen in mogen, is er heel wat papier werk aan vooraf gegaan. Ze willen in Vietnam precies weten waar wij ons als buitenlanders bevinden en wat we doen. Dit omdat ze bang zijn dat we negatief over de regering praten, waardoor de bevolking in opstand zou kunnen komen. Inmiddels zijn we hier aan gewend en wachten we geduldig af tot alle stempels op de papieren zijn gezet. Ook zijn we op onze bezoeken altijd vergezeld door iemand van de politie en iemand van de community zelf. We komen dus meestal met zo’n 6 á 7 man sterk bij de patiënten thuis.

Tijdens de bezoeken aan de dorpen komen we indrukwekkende verhalen tegen. Een man hield zich al 7 jaar lang iedere nacht verborgen op een veilige plaats zodat hij niet in het leger hoefde. Helaas liep het, toen de oorlog bijna over was, voor hem slecht af. Toen hij ‘s morgens weer op weg was naar huis, fietste hij over een bom waardoor hij nu een onderbeen mist.

In het weekend zijn we naar een bruiloftsfeest geweest van de nicht van Dung. Het feest begon om 11 uur en werd gehouden in een grote zaal, hier zaten zo’n 300 mensen aan tafels. Tijdens het feest werden 7 gangen in een rap tempo geserveerd. Dit varieerde van gekookte kippenembryo’s tot een hele kip gegrild in rijst. Voor ons was het dus wel even schrikken toen dit alles op tafel kwam. “Gelukkig” werden onze schaaltjes goed vol geschept dus hebben we alles geproefd. Intussen vloeide het bier ook rijkelijk en naarmate het einde naderde, 2 uur later, waren de meeste gasten toch wel een tikkie aangeschoten of zat. Nu vroegen we ons eigenlijk af hoe gaan die mensen naar huis? Aangezien iedereen op de motorbike was gekomen. Maar zoals je misschien al aan voelt komen, iedereen stapte gewoon weer op z’n motorbike richting huis. Niet gek dat er hier dus dagelijks 30 doden in het verkeer vallen..

DSC05459 DSC05460DSC05448DSC05465

Deze week zijn we een aantal dagen op een school voor speciaal onderwijs geweest. Hier komen kinderen van 4 – 20 jaar met autisme, het syndroom van down, verstandelijk gehandicapte- en dove kinderen. Om meer bekendheid te creëren voor het bestaan van deze school, wilden ze graag dat Sander een video maakte. Samen met de lerares Engels zijn we alle aspecten binnen de school afgegaan. Zo hebben we meegekeken tijdens een les gebarentaal en oudervergaderingen. Ook krijgen de kinderen hier buitenschoolse activiteiten, zoals dansen, bloemschikken en koekjes bakken. Vooral dat laatste was erg lekker! In Vietnam zijn dit soort scholen zeer uniek, het is dan ook mooi om te zien hoe goed de leraren met de kinderen omgaan.

DSC05429

 

Aside

De eerste amputatie patiënt gezien!

DSC052402 weken geleden hebben we voor het eerst een patiënt met een amputatie gesprokken. Tijdens ons werk in het ziekenhuis zagen we ineens dat de moeder van een (nieuwe) patiënt een prothese droeg. Heel vreemd, maar hier werden we dolgelukkig van. Gelijk hebben we aan een van de collega’s gevraagd of het mogelijk was om haar wat vragen te stellen om te kijken of ze wellicht interessant is voor de documentaire. Ze had een indrukwekkend verhaal, ze is namelijk op 9 jarige leeftijd per ongeluk door een Amerikaanse soldaat in haar been geschoten. Inmiddels is ze alweer 58 jaar en heeft ze heel wat moeilijkheden doorstaan in haar leven. Op het gebied van fysiotherapie heeft ze (helaas voor Iris) geen hulp meer nodig, wel wordt er momenteel een nieuwe prothese voor haar gemaakt in het ziekenhuis. Hier heeft Sander een video over gemaakt (dit was niet altijd even makkelijk, aangezien ze van hot naar her liepen en nergens aangaven wat ze deden):

Een paar dagen later kwamen we nog een man met een bovenbeenamputatie tegen. Ook hier hebben we even mee gesproken. Hij is inmiddels 60 jaar en heeft toen hij 19 jaar was een ongeluk gehad met een mijn. Een van de bomen die hij aan het kappen was kwam terecht op een mijn, waardoor deze ontplofte. Het bizarre van dit verhaal is dat ze hem te voet in een hangmat naar het ziekenhuis hebben gebracht wat 30 km verder op lag.

DSC05280 2015-04-20 10.04.30

Sander is de afgelopen weken erg actief geweest met het maken van video’s voor het ziekenhuis. Zo heeft hij alle afdelingen in beeld gebracht, maar aangezien ze hier nogal van lange/uitgebreide video’s houden duurt hij maar liefst 20 minuten. Dus als je even de tijd hebt zie je hieronder de video over het gehele ziekenhuis. (Let op van 9:47 tot 11:57 zit een gedeelte over wondverzorging in waar wellicht niet iedereen tegen kan)

Verder geven we nog steeds Engelse les, maar het animo wordt wel steeds minder. Zo kwam er laatst helemaal niemand opdagen en zijn we na 20 minuten wachten maar naar huis gegaan. Een uur later belde een van de fysiotherapeuten of we nog les kwamen geven want ze zaten al de hele tijd op ons te wachten. Helaas op een compleet andere afdeling dan waar we normaal lesgeven, hoe ze daar dan weer terecht kwamen vragen we ons nog steeds af.

Die avond zijn we lekker pizza gaan eten bij Bob’s American café. We hadden al verhalen gehoord dat hij niet altijd even goed is voor zijn personeel en vrouw, dit hebben we nu ook zelf ervaren. Een van de serveersters liet per ongeluk een hamburger vallen uit een heel onhandig gemaakte takel-lift. Hierdoor ging hij volledig door het lint en hoorden we hem het meisje slaan. Best bizar dat niemand hier van opkijkt, maar wij gingen er met een rot gevoel weg en de pizza smaakte ineens een stuk minder lekker..

Vrijdags zijn we ‘s middags gaan lunchen bij de schoonmaakster van het ziekenhuis. Dit om samen met alle collega’s de vakantie in te luiden (deze begon echter pas op dinsdag). Er was weer van alles bereid; zo stond er eend op tafel, varkensvlees in soep, porridge (gekookte rijst in soep) en natuurlijk een Hai San Salad (zeevruchten salade). Ook werd er weer veel bier gedronken.

Zaterdags zijn we met een nieuwe Vietnamese vriend, Quoc, gaan ontbijten in de stad. Hij bleek ook 4 Amerikaanse meiden te kennen die al bijna 1,5 jaar hier wonen. Erg leuk om zoveel nieuwe mensen te leren kennen hier.

‘S middags zijn we op familiebezoek geweest bij de moeder van Nhung, ze had al een paar keer gevraagd of we mee wilden en nu was het dan zover. Wij dachten dat ze vlakbij zou wonen, maar het was zeker 30-40 minuten de highlands inrijden. (Het was echter wel een hele mooie route!) We hebben haar moeder amper gesproken want die was eten aan het klaarmaken voor de avond. En tijdens het diner kwam ze er niet bij zitten omdat ze erg moe was, maar helpen dat mogen we hier als gasten niet.
Wel hebben we een hele leuke middag gehad met de kinderen uit de hele familie. Eerst durfden ze ons amper aan te kijken en bleven ze achter een muurtje staan. Toen we eenmaal begonnen met lummeltje waren alle angsten verdwenen en waren ze door het dolle heen. Als afsluiter hebben we een spel gespeeld met blinddoeken en aanwijzingen geven in het Engels (bij de een verliep dit wat soepeler als bij de ander). Het team van Sander had uiteindelijk gewonnen, wat betekend dat zijn team achterop de rug van de verliezers mocht.

2015-04-25 18.10.01

2015-04-25 17.53.28

Op maandag hebben we nog gewoon gewerkt en dinsdag zijn we vertrokken om een paar dagen te genieten van de vrije dagen. We zijn met de motorbike op ons gemak langs super mooie routes gereden. Zo zagen we op een strandje hoe ze vanaf de kant met een net vis vangen. Het was vandaag alleen niet zo’n goede vangst, want er zaten een stuk of 5 grotere vissen, 1 kleine inktvis en een paar handjes kleine visjes in.

DSC05300DSC05302 DSC05311 DSC05313DSC05322 DSC05327Daarna zijn we een schiereiland opgereden. Een hele goede weg op een uitgestorven plek, en dat terwijl de rest van alle wegen in Vietnam (inclusief de snelweg) bar slecht zijn en overal zijn ze bezig met wegwerkzaamheden. Op het schiereiland een rustig plekje in de schaduw opgezocht om daar even een broodje met eiersalade te eten en een siësta te houden. Daarna weer door gereden naar een volgend schiereiland om daar een hotel voor de nacht te zoeken. Dit bleek nog best een opgave aangezien heel Vietnam er tijdens de holidays op uittrekt en dit lang van te voren reserveert. Uiteindelijk een klein kamertje gevonden in een guesthouse ergens op een minder druk bezocht stuk. De goedkoopste kamer tot nu toe; €5,25 voor 2 personen. We hebben hier nog even op het strand gezeten tussen duizenden andere Vietnamese toeristen, hier werden we voor het eerst echt opgelicht met de prijzen. Gelukkig vroegen we van te voren de prijzen en konden we het weer afdingen naar normale prijzen. Ook hadden ze hier een suikerspinnen kraam, daar konden we natuurlijk niet zomaar voorbij lopen!

suikerspin

De volgende morgen moesten we ongeveer 1 uur rijden voor we in Nha Trang waren, de weg was hier erg slecht en de mensen leken hier nog gevaarlijker te rijden dan op andere delen van de highway. We waren erg blij toen we eindelijk in de stad waren (al is dat ook niet heel relaxed rijden, want ook hier rijden ze als gekken, maar hier is de weg tenminste goed)

Ook in Nha Trang hebben ze Cham towers, deze waren alleen erg toeristisch en een stuk minder mooi dan die we tot nu toe gezien hadden.

DSC05354 DSC05356

Daarna door gereden naar het hostel die we gelukkig gereserveerd hadden. Later zagen we een hoop backpackers hopeloos rondlopen omdat zelfs de meeste hostels vol zaten.

Na onze spullen in de dorm gezet te hebben, zijn we naar het strand gegaan. Hier hebben we heel de middag genoten op een strandbedje. Normaal moet je altijd betalen om je motorbike ergens neer te zetten, maar dit keer stonden we gratis. Wij begrepen de betreffende man niet, en aangezien het erg druk was zijn we maar gewoon weggereden. ‘S avonds naar Iris’ haar favo restaurant in Nha trang gegaan om, verrassend genoeg, pizza te eten. Daarna hebben we nog een ijsje gekocht en hebben we op het strand gezeten met een biertje. Als afsluiter van de dag zijn we naar de why not bar gegaan waar de Buckets met vodka, 7 up en vruchtsappen erg populair zijn.

Donderdags waren we uitgenodigd om te gaan zeilen met Ron (werkzaam voor het MCNV in Nha Trang) en Annemieke (stagiar bij het MCNV kantoor in Nha Trang). Een heerlijke dag op zee en ook hebben we op een rustig plekje rondom Hon Mun Island gesnorkeld tussen de vele vissen.

Op vrijdag zijn we weer naar huis gereden. Omdat we niet het hele stuk in een keer wilden rijden (3,5 uur) zijn we gestopt bij de Ba Ho Falls (3 meren waterval). De watervallen waren, door het droogseizoen, niet erg spectaculair, maar de tocht er naar toe was wel erg gaaf! Tot de eerste waterval was alles redelijk vlak met af en toe een opstapje, hier was het erg druk met veel toeristen. Wij wilde de hele tocht lopen en zijn uiteindelijk gaan zwemmen bij de laatste waterval, waar we het rijk alleen hadden. De tocht was redelijk zwaar, je moest over behoorlijke stenen klimmen en ook een stukje steil omhoog met alleen een paar pinnen als voetsteuntje. Dat kan hier allemaal in Vietnam!

DSC05366

Afgelopen weekend hebben we eigenlijk weinig gedaan, lekker uitgerust van de toch wel vermoeiende rit op de motorbike. Onze billen konden ook wel wat rust gebruiken, aangezien we een vrij hard zadel hebben.

Dat waren onze ervaringen weer!

Mocht je het trouwens leuk vinden om de mooiste foto’s te zien van onze reis dan kun je op sandersees.wordpress.com terecht. Daar plaatst Sander iedere week een nieuwe foto met een kort verhaaltje erbij.

Aside

Homestay, Expeditie Robinson en natuurlijk werken!

DSC05194De tijd vliegt hier voorbij waardoor we soms vergeten om een blog te schrijven die jullie op de hoogte houdt van onze avonturen!

De 4e werkweek was erg druk, Iris heeft met name op de fysiotherapie afdeling geholpen en collega’s proberen wat bij te brengen. Sander is heel de week bezig geweest met het maken en bewerken van de video’s, dit keer over de Paraffine afdeling (dit is een soort warmte therapie die ze gebruiken om pijn te bestrijden) en de Electric room (hier gebruiken ze verschillende behandelmethodes, zoals infrarood, magnetische therapie en elektro stimulatie)

2015-04-07 09.37.06

Omdat ze voor de video willen dat alles er netjes uit ziet is iedereen verplicht zijn ziekenhuis japon aan te doen (normaal heeft ongeveer de ¾ dit aan). Bij de behandeling van paraffine zitten de patiënten met ongeveer 15 man in een ruimte naast elkaar, dit leek eerder een beetje op een gevangenis. Maar het resultaat zullen jullie binnenkort in de video over het gehele ziekenhuis zien.

Verder is de donateursreis van het MCNV een middagje op bezoek geweest in het ziekenhuis, ze kregen eerst een presentatie met uitleg en daarna hebben we ze rondgeleid door het ziekenhuis. Leuk om weer wat Nederlands te spreken en ook merk je dat je in korte tijd al zoveel te weten bent gekomen over het ziekenhuis en het “zorgstelsel” in Vietnam.

Ook hebben we deze week Hollands gekookt voor onze collega Nhung, we zaten eerst te denken aan een stamppot maar uiteindelijk hebben we gebakken aardappeltjes met boontjes en tomaat gemaakt. Vooral de mayonaise die we mee hadden gebracht viel goed in de smaak bij haar zoontje, die at het liefst alleen maar mayonaise..

Zaterdags hebben we ‘s avonds de zonsondergang bekeken vanaf de 17e verdieping van het Cendeluxe Hotel in de stad. Een super uitzicht over de rijstvelden met daarachter de bergen.

DSC05071Zondags hebben we een Expeditie Robinson ervaring gehad! Overnachten op een onbewoond eiland met onze lokale vrienden. Om op het eiland te komen werden we met een klein rond (en vooral wankel) bootje naar een wat grotere (en nog steeds wankele) vissersboot gebracht. Eenmaal aangekomen op het eiland, hebben we wat rondgelopen en lekker gezwommen. Daarna konden we ons “douchen” met water uit een waterput en ’s avonds met z’n allen gezongen en spelletjes gedaan. Helaas zat het weer niet echt mee en heeft het heel de nacht gestormd en geregend. We sliepen op een soort bamboe vlonder met daar boven verschillende doeken gespannen, de meeste regen werd dus tegen gehouden maar zo af en toe voelde je een druppel water op je. Sander werd de volgende morgen wakker met een flinke plas water naast zich, laten we zeggen dat we er nog goed vanaf waren gekomen. Al met al wel een super ervaring, juist doordat het weer niet stralend was. (en ach bijslapen doen we een andere nacht wel weer)

Bestand 21-04-15 16 43 32 De 5e werkweek was een stuk rustiger, wel hebben we er een nieuwe collega bij. Helaas spreekt ook zij geen woord Engels, wat wij best vreemd vinden voor iemand van 24 en met zo’n opleiding.

Sander is vooral bezig geweest met de edit van de video, ook gaat er veel tijd zitten in het vertalen van de teksten. Soms is hij samen met dr. Thuy al ’n uur bezig met het correct vertalen van 6 zinnen. Hij krijgt de teksten namelijk aangeleverd maar vaak klopt er niks van de Engelse zinnen en hebben we geen idee wat er precies bedoeld wordt.

Aan Iris is gevraagd of ze maandelijks een “college” wil geven over verschillende onderwerpen. Waarschijnlijk zal dit gaan over de behandeling van amputaties, een hersenbloeding, een dwarslaesie en preventie van decubitus. Voor sommige dingen moet Iris zelf ook nog even gaan zitten, want in Nederland wordt de behandeling van dwarslaesie patiënten bijvoorbeeld gedaan door een gespecialiseerde fysiotherapeut.

Ook hebben we deze week eindelijk wat meer duidelijkheid gekregen over ons nieuwe project met de amputatie patiënten. 6 Mei is de eerste datum dat we een bezoek kunnen brengen aan de out-patients. Hierna zal dit ongeveer 1x per week zijn. Dit is helaas nog erg weinig, maar het is een begin. Ook hopen we dat als we eenmaal een keer geweest zijn en weten hoe het in elkaar steekt we zelf wat makkelijker op pad kunnen naar de out-patients.

Afgelopen weekend zijn we naar Quy Nhon geweest met onze motorbike (ongeveer 3 uur rijden). Hier hebben we ook maar eens mondkapjes voor aangeschaft, aangezien de weg overal opgebroken is en je dus constant door het stof rijdt.

2015-04-17 14.59.15

Vrijdagmiddag zijn we vertrokken en kwamen we rond 5 uur in Song Cau aan (dit ligt tussen onze woonplaats An Phu en Quy Nhon in). Hier hebben we overnacht bij de nicht van Dung, een echte homestay bij de locals. In dit dorp hebben ze volgens mij echt nog nooit een blanke gezien, de kinderen van Dungs nicht hebben ons namelijk heel de avond verlegen aan zitten staren. Ze hadden de hele familie uitgenodigd om Banh Xeo (rijstpannekoek met seafood) te eten. De vrouwen waren aan het koken en de mannen bier aan het drinken. Iris was dus aan het werk terwijl Sander zich aan sloot bij de mannen en direct mocht beginnen met eten. (normaal eten mannen en vrouwen gewoon samen, maar omdat er heel wat gebakken moest worden om iedereen te voorzien mochten de mannen alvast beginnen)

Bestand 21-04-15 16 44 55

De volgende morgen werd Iris om 5 uur uit bed geroepen met de mededeling: IRIS!!! Wake up you need to shower and if Sander wants he can have some extra sleep.

Bestand 21-04-15 16 52 08

Uiteindelijk om kwart over 6 vertrokken en op de markt een broodje met ei gehaald. Daarna samen met weer een andere nicht van Dung en haar aanstaande man naar Quy Nhon vertrokken. Dit was een super mooie route langs de kust! We zijn dan ook vaak gestopt om even van het uitzicht te genieten. Tussendoor natuurlijk ook langs vele rijstvelden gekomen, waarbij we even zijn gestopt om te zien hoe rijst geoogst wordt en waar nu precies de witte korrels ontstaan. Dit zit in een vliesje in de toppen van het gewas. De korrels worden met vliesje en al te drogen gelegd op de wegen. Dit zie je momenteel overal, dus volgens mij zitten we midden in het oogstseizoen

Bestand 21-04-15 16 46 08

Bestand 21-04-15 16 49 02

Later zijn we in een lepra dorp geweest. Dit is een klein dorpje gecreëerd voor patiënten met lepra, zij mogen hier gratis wonen met hun familie. Ook hebben we verderop het lepra hospital bezocht.

In Quy Nhon hebben we verder lekker genoten van het Vietnamese eten, gezwommen in de heerlijke zee en zelfs naar de bioscoop geweest! (Fast and the Furious 7)

De volgende dag zijn we ’s morgens naar de Cham Towers geweest en daarna op ons gemak weer terug naar huis gereden. Op de terugweg nog over een bijzondere brug gereden. Deze is gemaakt van hout en wanneer je eroverheen rijdt bewegen de planken onder je mee. We zijn maar gewoon gaan rijden met de gedachten dat ze hier wel met zwaardere dingen op de motorbikes overheen rijden.

Foto 19-04-15 10 13 18

Aside

Alweer een maand in Vietnam!

DSC04883

Na twee drukke weken willen we graag onze verhalen weer met jullie delen. Deze keer een video van de fysiotherapie afdeling en onze eerste Engelse lessen. Ook zijn we een weekendje naar Nha Trang geweest!

Inmiddels zijn er alweer 3 weken op het ziekenhuis verstreken, maar hoe ziet een gemiddelde werkweek er bij ons uit?

De werktijden zijn hier van 8:00 tot 11:00 en van 13:30 tot 16:30. Het grootste gedeelte van de patiënten die behandelt worden verblijft op het ziekenhuis, een enkeling komt van buitenaf. De patiënten komen 2x per dag naar de oefenzaal voor fysiotherapie.

Het niveau van de fysiotherapeuten is redelijk hoog, ze gebruiken al redelijk wat technieken die wij ook gebruiken en ook zijn ze zelf vrij actief bezig. Wel is de benadering tot een patiënt totaal anders. In Nederland zijn we erg van het positief benaderen en patiënten betrekken in hun revalidatieproces door bijvoorbeeld het bespreken van de behandeldoelen. Hier wordt soms niet eens verteld wat een patiënt kan verwachten, we hebben gemerkt dat veel patiënten en vooral familieleden denken dat een dwarslaesie volledig te genezen is en dat ze weer kunnen worden zoals ze ooit waren. Hierdoor stellen ze hoge verwachtingen aan de patiënten, je ziet soms de wanhoop in de ogen bij de patiënten als er weer eens iets onmogelijks van ze gevraagd wordt. Dit was wel even wennen in het begin, maar zo gaat het hier nu eenmaal. Wel probeert Iris de collega’s te vertellen hoe wij in Nederland bepaalde dingen aanpakken en waarom. Je ziet dat ze dit erg interessant vinden en sommige dingen ook gelijk meepakken in een volgende behandeling.

We zijn inmiddels ook begonnen met het geven van Engelse les, zo kunnen we beter met onze collega’s communiceren. De eerste les was heel toepasselijk, het menselijk lijf. Van oren tot tenen hebben we alles behandeld en het ging best goed! De tweede les van de week hebben we les 1 herhaald en begonnen met zinnetjes als “ Hello, how are you?” En “ What is your date of birth?”. We doen dit iedere maandag- en woensdagmiddag. We geven dan 1 uur Engelse les aan degene die dat willen. We hebben een aantal vaste leerlingen die elke les trouw komen, andere komen wanneer ze tijd hebben.

Sander is inmiddels ook begonnen met de eerste video’s te maken. De eerste video gaat over de fysiotherapie afdeling en laat kort zien wat er gebeurt op de afdeling waar Iris werkt. De video kun je hier bekijken:

Afgelopen week mocht hij weer aan de slag voor een nieuwe video. Helaas niet echt z’n favoriete ding, namelijk wondverzorging. Na een pittige opname staat het er gelukkig wel op en moet alleen de edit nog gedaan worden. Dus op die video moeten jullie nog even wachten.

Verder hebben we er weer een nieuwe vriend(in) bij, Dung (wat je uitspreekt als Joem). Ze is van onze leeftijd, weet veel van de omgeving en spreekt goed Engels. Verder is iedereen hier ontzettend vriendelijk, zo’n beetje iedere dag nemen ze wel iets voor ons mee (mais, kokosnoten, watermeloen)

Dan ons weekendje weg, we vertrokken vrijdagmiddag met de trein naar Nha Trang. Eenmaal in de trein zagen we dat het vrij korte en harde houten banken waren, de 2,5 uur durende reis was dus niet heel comfortabel.

In Nha Trang aangekomen werden we opgehaald door Loi, de dochter van een patiënt die daar in een hotel werkt. Dit was wel fijn en natuurlijk makkelijk! ’S Avonds hebben we bij een Italiaan gegeten en hebben zelfs tiramisu op. Daarna hebben we nog wat gedronken aan de boulevard en toch even genoten van het “toeristische” Vietnam. De volgende dag zijn we naar de “mudbaths” geweest en hebben daar een heerlijk ontspannen dagje gehad. Om de avond ook heerlijk ontspannen af te sluiten hadden we een lekkere massage gepland. Dit liep toch wat anders maar het was een ervaring op zich. We zijn namelijk naar een plaats geweest, waar je gemasseerd word door blinde mensen, ja je leest het goed blind. Het masseren ging dus op gevoel en dat is toch net even wat anders.

DCIM102GOPRO

 

Op zondag had Loi een gratis snorkeltoer voor ons geregeld en we hebben heerlijk genoten van dit tripje op de boot. We hadden er niet veel van verwacht, maar er waren veel vissen en ook het koraal was erg mooi!

DCIM102GOPRO

DCIM102GOPRO

Toen we zondag avond weer terug aan kwamen op het station van Tuy Hoa was onze motorbike ineens verdwenen. Nadat we alle nummerplaten gecheckt hadden en we toch wel wat zenuwachtig werden ging er ineens een hek open met nog een stuk of 20 motorbikes, hier stond die van ons gelukkig ook tussen! Zo konden we met volle bepakking weer terug naar huis (we hadden namelijk nog 2 extra tassen meegekregen van Loi om aan haar ouders te geven).

1 April was het “indepenceday” van de provincie Phu Yen, dit werd gevierd door een show met als afsluiter vuurwerk. Er stonden wel duizenden mensen te kijken, en vooral het vuurwerk vond men heel interessant. Elke keer ging het whoooo, waa! Verder hebben we deze week veel nieuwe Vietnamese specialiteiten op, Dung heeft ons mee genomen naar verschillende straattentjes. Hier hebben we zoal noodlesoep, een soort loempia met daarin varken, ricecake, sticky rice met fishcake en gebakken watermeloen pitjes op.

2015-04-01 22.38.37

Dit weekend hebben we een flinke tocht op onze motorbike gemaakt met Dung. ’s Morgens zijn we om een uur of 10 vertrokken en hebben een heel stuk naar het noorden gereden. We hebben heel wat mooie plekjes gezien en enorm genoten. Wat wel een nadeel was, is dat we grote stukken over de snelweg moesten. Althans snelweg.. Om de paar honderd meter zijn ze aan de weg bezig en overal zitten kuilen of liggen er losse kiezels op de weg. Hier rijdt je dan op je motorbike tussen alle vrachtwagens en bussen die constant toeteren en je opzij de berm in dwingen. Niet echt heel ontspannen rijden, maar zeker de moeite waard!

2015-04-04 13.13.34

Tot zover weer onze blog! Fijne Pasen allemaal.

Aside

Eerste werkweek op het ziekenhuis..

2015-03-15 16.34.09

Na de eerste twee dagen samen te zijn geweest met Dung (contactpersoon MCNV), was het toch even slikken toen hij ’s avonds weg ging, nu zijn we echt op onszelf aangewezen.

Op donderdag hebben we een dag een scooter gehuurd om het stadje te verkennen. We hadden al snel door dat het toch wel handig is om er zelf een aan te schaffen. Op het ziekenhuis kwamen ze daarom de tweede werkdag met een sleutel voor onze eigen “motobike” aanzetten, deze mogen we de komende maanden gewoon gebruiken. Er moest echter wel een “officieel” papier komen waarop staat dat wij de motobike lenen. We moesten dit zelf op een papiertje schrijven en bepalen wat er op kwam te staan, zo makkelijk gaat dat hier allemaal.

2015-03-17 16.34.01

Verder leren we al redelijk wat Vietnamese woorden, zo kunnen we onze maaltijden volledig in het vietnamees bestellen en betalen, alles komt tot nu toe gelukkig nog goed door!

Vrijdag avond kwamen Emanuel en Dorine (een oude vriend van Sander) bij ons langs en hebben we gezellig wat gegeten en gedronken. We merkten nu al dat het prettig is om weer even volledige gesprekken te kunnen vormen, i.p.v. de korte zinnen en gesprekken die we tot nu toe gehad hebben.
De volgende morgen werden we door de eigenaresse van het hotel gebeld met de vraag of wij als artsen even naar een patiënt konden kijken. Door de telefoon begreep ze niet dat wij alleen verstand hebben van fysiotherapie, dus 10 minuten later stonden ze op de stoep. Het bleek uiteindelijk om een Zwitserse jongen te gaan die last had van ontstoken keelamandelen. We hebben wat opgezocht over de medicatie die hij gekregen had en hem wat zakjes bouillon mee gegeven.

Ons huisje

Vorig weekend zijn we verhuisd naar onze definitieve woning. We hebben een eigen slaapkamer en douche met daarnaast nog een ruimte om te zitten, hier lopen wel af en toe mensen voorbij. Hieronder wat foto’s,

2015-03-22 11.34.51

2015-03-22 10.56.46

Bijkomend voordeel, als we de straat oversteken staan we op het strand. Wat heerlijk is na een dagje werken!

2015-03-15 14.53.30

Eerste werkweek 

Afgelopen maandag was het dan zo ver, onze eerste werkdag op het ziekenhuis. We hebben kennis gemaakt met de collega’s en ze vinden ons helemaal geweldig. In het ziekenhuis verblijven vooral mensen met een hersenbloeding of dwarslaesie. We hebben helaas nog geen mensen met een amputatie gezien, dit komt omdat de overheid hiervoor geen vergoeding geeft en de mensen dus alles zelf moeten betalen. De komende maanden gaan we een nieuw project opstarten, waarbij ze de mogelijkheid krijgen om langs te komen op het ziekenhuis. Iris kan ze dan ondersteunen door het checken van de protheses of bijvoorbeeld tips geven waardoor dagelijkse bezigheden soepeler zullen gaan.

Op de afdeling hebben ze verder vrij veel materialen en zijn de fysio’s zelf actief bezig! Dit is iets wat we niet hadden verwacht, maar waar we wel heel blij mee zijn. De omgang met patiënten is hier wel een stuk ruwer, soms schreeuwen de mensen hier van de pijn. (en geloof ons, ze zijn hier niet bepaald kleinzerig)

Ondanks dat ze ons super aardig vinden is de communicatie toch vrij lastig. Het gebrekkige Engels maakt het moeilijk om een normaal gesprek te voeren. Wij zijn vooral bezig met het zoeken of vertalen naar makkelijkere woorden.

Om helemaal bij de staf van het ziekenhuis te horen hebben we onze eigen kleding gekregen. Omdat we natuurlijk net een maatje groter zijn dan de gemiddelde Vietnamees werd dit op maat gemaakt.

2015-03-18 08.15.48

Ook wordt Iris hier als wonderdokter gezien, zonder eigenlijk enige achtergrond informatie van een patient wordt er verwacht dat ze de patient oefeningen geeft en even beter maakt.

Verder hebben we een rondje met de artsen meegelopen om te zien wat zij precies doen. Bijna alle patiënten hebben hier doorlig wonden, decubitus. Iets wat Sander toch net iets te ver ging en hij de ronde maar heeft gelaten voor wat het was.

Wat ons ook opvalt is dat de partner van de patiënt het grootste gedeelte van de behandeling doet. De fysiotherapeuten leren de partners wat ze moeten doen, waardoor de patiënten op ieder moment therapie kunnen krijgen.

We zijn ook gaan eten bij onze collega Nhung(Njoem), we hebben samen een soort van loempia’s gemaakt. Dat doen ze met rijstbladeren die ze nat maken of juist grillen. Daartussen zit een omelet met daarbij sla, tomaat en komkommer. Super lekker!

Omdat we bij de familie van de eigenaar van het hotel in de keuken koken komen we hun daar natuurlijk ook vaak tegen. Toen we van de week even water gingen koken, kregen we meteen een heel bord met krab aangeboden. Wij vonden de poten erg lekker, maar hier eten ze alles van de krab op (met schaal en al en spugen zo af en toe wat uit). ‘S middags hebben we een stukje gereden naar een schitterend strandje verderop, kijk zelf maar!

2015-03-18 11.24.02

2015-03-18 16.56.17

Toen we donderdag uit eten gingen waren we de enige mensen die er zaten. Toen even later ook de familie van het restaurant ging eten, kregen we constant van alles om te proeven. Nee zeggen was er niet bij, dus we hebben van alles op die avond. Zo kregen we vis, inktvis en nog allerlei dingen.

Op vrijdag werd de week afgesloten met een vragenuurtje voor Iris, ook hier werd eigenlijk min of meer verwacht dat ze weer iets wonderlijks zou bedenken voor patiënten die ze nog maar 1 keer had gezien. (Dit is wel heel lastig, en helaas hebben we nog niet duidelijk kunnen maken dat Iris ook niet alles weet)

In de avond zijn we een stukje de andere kant op gereden en kwamen we bij het Vietstar Resort uit, een prachtig 5 sterren resort. Toen we hier iets gingen eten raakten we al snel aan de praat met de manager (een vrouw uit Myanmar die hier al 3,5 jaar woont). Ze was ontzettend blij dat er eindelijk weer eens mensen waren waarmee ze een fatsoenlijk gesprek kon voeren. Na het eten werden we dan ook meegenomen voor een toer over het resort en hebben we de meest luxueuze villa’s met privé zwembaden gezien, de driving range en zelfs de mini-zoo! Kortom een mooi avontuurtje en we hebben er weer een nieuwe vriend bij.

Zaterdags waren we uitgenodigd om koffie te gaan drinken met onze collega’s. Wij dachten eerst lekker uit te kunnen slapen, maar nee, hier doen ze dat om half 8 ‘s morgens!! Het was wel super gezellig en we hebben onze collega’s weer een beetje beter leren kennen. In de avond zijn we weer bij Nhung geweest en hebben we vis gegeten van de BBQ.

2015-03-21 08.34.25 2015-03-21 18.01.56 2015-03-21 18.52.14

Volgende week gaat Sander beginnen met de video’s over het ziekenhuis en gaat Iris weer aan de slag op de PT-department. Ook beginnen we dan met onze Engelse les, zodat we hopelijk over een aantal weken wat makkelijker kunnen communiceren. Al met al dus een drukke week gehad met veel indrukken en ontmoetingen!